Sposoby zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej

Marcin Hotel: aplikant radcowski, doktorant UJ (Kraków); Tomasz Marek: aplikant adwokacki, doktorant UJ (Kraków)
e.Palestra, 2016, poz. 5/A
A+ A-
 

e.Palestra, 2016, poz. 6/A

[data publikacji: 29.09.2016]

 

 

 

Marcin Hotel, Tomasz Marek*

 

 Sposoby zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej

 

  1. Wstęp

 

Dostęp społeczeństwa (obywateli) do informacji publicznej stanowi niewątpliwie jeden z fundamentów ustroju demokratycznego. Świadczy o tym przede wszystkim to, że prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych zostało uregulowane w Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 przewiduje, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne[1]. Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji RP precyzuje, iż prawo do uzyskiwania informacji obejmuje także dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Dostęp obywateli do informacji publicznej stanowi jednak istotny przejaw nie tylko zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), lecz także – a może przede wszystkim – zasady jawności działania władzy publicznej. Jak podkreśla się w doktrynie: „Władza sprawowana w sposób otwarty, jawny, kosztuje mniej niż władza «zamknięta» i ukrywająca się za przegrodą mnożących się tajemnic, bowiem jest skromniejsza, a zarazem ma mniej możliwości skorumpowania”[2]. Ze względu na doniosłość prawa do informacji publicznej, szczególnego znaczenia nabiera sposób określenia przez ustawodawcę trybu dostępu do informacji publicznej, który – stosownie do treści art. 62 ust. 4 Konstytucji – określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu – ich regulaminy. Truizmem jest bowiem stwierdzenie, że nawet najbardziej „szlachetne” i „dobre” intencje ustawodawcy (legislatora) mogą zostać zniweczone w przypadku braku odpowiedniej (koherentnej i przejrzystej) procedury realizacji tego prawa.

Szczegółowe ramy i zasady korzystania z prawa do informacji publicznej zostały określone przede wszystkim przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej[3].

Przedmiotem tej regulacji są m.in. sposoby zakończenia postępowania o udzielenie informacji publicznej. Ustawodawca nie zdecydował się jednakże na wprowadzenie wyczerpującej regulacji w tym zakresie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje bowiem expressis verbis wyłącznie trzy sposoby zakończenia przez zobowiązany do tego podmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Mianowicie są to: udostępnienie informacji publicznej, decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzja o umorzeniu postępowania. Przepisy przedmiotowej ustawy nie udzielają odpowiedzi na wiele wątpliwości pojawiających się w praktyce w odniesieniu do tych przypadków, w których podmiot będący adresatem wniosku nie może zastosować jednego z wyżej wymienionych sposobów. Zagadnienie to stało się przedmiotem wielu dyskusji w doktrynie oraz stanowiło wielokrotnie przedmiot rozstrzygnięć sądów administracyjnych. W niniejszym artykule zostaną kolejno omówione poszczególne sposoby zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, przy czym szczególną uwagę autorzy pragną poświęcić tym sytuacjom, w których sposób „zachowania” adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wynika wprost z przepisów ustawy.

  1. Udostępnienie informacji publicznej

 

Pierwszym (i niejako „pierwotnym”) sposobem rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest po prostu udzielenie wskazanej we wniosku informacji. Jak jednolicie wskazuje orzecznictwo, udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest przez adresata wniosku w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej po prostu na spełnieniu żądania adresata wniosku[4]. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ustawodawca zastrzega jednocześnie w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W takich przypadkach, gdy z uwagi na treść wniosku podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (por. art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Trzeba jednocześnie zastrzec, iż nałożenie na wnioskodawcę obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty nie może stanowić przeszkody dla wszczęcia przez zobowiązany podmiot postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Jeżeli wskazana opłata nie zostanie uiszczona dobrowolnie, będzie ona po prostu podlegać przymusowej egzekucji[5].

 

  1. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzja o umorzeniu postępowania

 

Drugim ze sposób zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej jest odmowa udostępnienia takiej informacji. Należy podkreślić, iż – stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – taka odmowa powinna zawsze nastąpić w formie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie wskazuje się, iż pod pojęciem „odmowa udostępnienia informacji publicznej” należy rozumieć taką sytuację, gdy wprawdzie organ (adresat wniosku) posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, albowiem prawo do informacji jest w określony sposób ograniczone[6].  W myśl wyroku WSA w Krakowie: „Pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni”[7].

 

Ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej zostały przez ustawodawcę uregulowane w art. 5 u.d.i.p. Zgodnie z ust. 1 przedmiotowego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zdaniem B. Pietrzak, skoro przepis ten odsyła do tajemnic wskazanych w aktach rangi ustawowej, to tym samym należy uznać, że tajemnice ustanowione w aktach niższego rzędu, np. w rozporządzeniach, nie mogą być podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej[8]. Najważniejszym aktem prawnym regulującym kwestię ochrony informacji niejawnych jest ustawa o ochronie informacji niejawnych[9], która reguluje zarówno zakres przedmiotowy takich informacji, jak i procedurę ich ochrony. Innymi tajemnicami, których ochrona stanowi przesłankę wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, są w szczególności tajemnica statystyczna, służbowa oraz tajemnica skarbowa. Warto zaznaczyć, że art. 5 u.d.i.p. stanowi wyjątek od konstytucyjnej zasady dostępu do informacji publicznej, stąd też wykładnia art. 5 ust. 1 powinna zawsze uwzględniać zasadę exceptiones non sunt extendae. W myśl wyroku NSA, zakaz udostępniania informacji jako objętych tajemnicą powinien być wyrażony wprost w ustawie i nie jest dopuszczalne konstruowanie jakichkolwiek domniemań na rzecz jego istnienia[10].

 

W orzecznictwie szczególnie częstą podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej stanowią okoliczności wymienione w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do treści tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W literaturze wskazuje się, iż celem przyświecającym ustawodawcy w przypadku ochrony prywatności osoby fizycznej jest konieczność uwzględnienia wyrażonego w samej Konstytucji prawa do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47 Konstytucji) oraz uwzględnienia zakazu wyrażonego w art. 51 Konstytucji, w myśl którego nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby, zaś władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym[11]. Trzeba przy tym zaznaczyć, że w przypadku osób publicznych (osób pełniących funkcje publiczne) ich konstytucyjne prawo do prywatności (w zakresie, w jakim obejmuje informacje prywatne o osobach pełniących funkcje, a nie informacje, o których expressis verbis mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.) nie korzysta z tak daleko idącej ochrony, jak w przypadku „zwykłych osób fizycznych”. Próbę rozstrzygnięcia kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do prywatności osób pełniących funkcje publiczne podejmował kilkukrotnie Trybunał Konstytucyjny, który – próbując znaleźć kompromis na gruncie ochrony ścierających się praw konstytucyjnych – dostrzegł istnienie tzw. strefy pośredniej, w której życie publiczne podmiotu nieuchronnie łączy się z jego życiem prywatnym. W ramach tej strefy obywatele powinni, zdaniem TK, posiadać dostęp do informacji o osobach publicznych, jednakże ujawnianie informacji należącej do strefy pośredniej powinno odbywać się po ostrożnej analizie i wyważeniu racji, które mogłyby przemawiać za uznaniem priorytetu interesu publicznego, wyrażającego się w konstytucyjnej gwarancji prawa do informacji, w stosunku do ochrony prywatności[12].

 

Drugą z przesłanek odmowy udzielenia informacji publicznej wymienioną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jest tajemnica przedsiębiorcy. Już na wstępie należy zwrócić uwagę, że pojęcie „tajemnica przedsiębiorcy” różni się od pojęcia „tajemnica przedsiębiorstwa”, o którym mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji[13]. Przepis ten stanowi, iż przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Relację pomiędzy przedmiotowymi pojęciami trafnie opisał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie: „Pojęcie «tajemnicy przedsiębiorcy» nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy. Definicję legalną zbliżonego terminu «tajemnicy przedsiębiorstwa» zawierają natomiast przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (…) Wskazane pojęcia w istocie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu «tajemnica przedsiębiorcy» należy posiłkowo odwołać się do rozumienia «tajemnicy przedsiębiorstwa» na gruncie ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji”[14]. Inaczej mówiąc – pojęcie „tajemnica przedsiębiorcy”, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., jest synonimem pojęcia „tajemnica przedsiębiorstwa”, o którym mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., a przy wykładni pierwszego z ww. pojęć należy każdorazowo brać pod uwagę utrwaloną wykładnię pojęcia „tajemnica przedsiębiorstwa”, o którym mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

 

Warto w szczególności zaznaczyć, że omawianej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej nie powinny stosować jednostki samorządu terytorialnego czy jednostki gospodarujące mieniem komunalnym dla uzasadnienia odmowy przedstawienia dokumentów z zakresu dokumentacji przetargowej[15], np. listy zgłoszonych przez generalnego wykonawcę podwykonawców czy przedstawionej przez niego oferty[16]. Dla uznania, iż określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (a w konsekwencji tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), nie może być nigdy decydujące to, że dany przedsiębiorca złożył w postępowaniu przetargowym stosowne oświadczenie (zastrzeżenie) w tym zakresie – jednostka sektora publicznego nie może bowiem polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku takiej weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne[17]. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż wszelkie informacje dotyczące gospodarowania mieniem o charakterze publicznym powinny podlegać zasadzie pełnej transparentności, aby zapewniać możliwość społecznej kontroli nad sposobem wydatkowania środków publicznych. W myśl wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: „Wobec finansowania pomocy udzielanej beneficjentom realizującym poszczególne projekty w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki ze środków publicznych (zarówno europejskich, jak i krajowych), a więc z majątku publicznego wszelkie informacje dotyczące przebiegu procedury zmierzającej do udzielenia tegoż dofinansowania uznać należy za informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem dotyczą one pomocy publicznej”[18].

 

  1. Decyzja o umorzeniu postępowania

 

Trzecim sposobem zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. W myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W doktrynie wskazuje się, iż jest to jedyny przypadek, gdy adresat wniosku o udostępnienie informacji może zakończyć postępowanie na drodze wydania decyzji o umorzeniu postępowania[19]. Tym samym nawet wtedy, gdy np. dochodzi do cofnięcia przez wnioskodawcę wniosku o udostępnienie informacji publicznej, adresat wniosku nie może wydać postanowienia o umorzeniu postępowania. Według K. Kędzierskiej „jedynym dostępnym organowi – adresatowi wniosku sposobem postępowania w przedstawionej sytuacji jest odłożenie sprawy ad acta, przy jednoczesnym uznaniu daty wpływu wiadomości o wycofaniu wniosku za datę zakończenia postępowania z danym wnioskiem o informację publiczną”[20]. W naszym przekonaniu należy zgodzić się z przedmiotowym poglądem, albowiem postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stanowi postępowanie odrębne od postępowania administracyjnego ogólnego, do którego tylko w wąskim zakresie, wskazanym w art. 16 ust. 2 u.d.i.p, stosuje się przepisy k.p.a.[21], a ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje w art. 16 ust. 1, iż umorzenie postępowania w tym przedmiocie następuje wyłącznie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

 

  1. Powiadomienie wnioskodawcy

 

Wszystkie dotychczas wymienione sposoby „reakcji” organu (adresata), do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zostały expressis verbis uregulowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przepisy tej ustawy nie zawierają jednak postanowień, jak postępować w tych wszystkich sytuacjach, gdy z jednej strony organ nie udostępnia informacji publicznej, a z drugiej strony nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania.

 

W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, jak powinien postąpić adresat wniosku w takim przypadku, gdy wnioskodawca określa zakres informacji w sposób nieprecyzyjny, na tyle ogólny, że nie jest możliwe ustalenie zakresu przedmiotowego żądanej informacji. Jednym z możliwych rozwiązań jest stosowanie na zasadzie analogii art. 64 § 2 k.p.a., w myśl którego jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jednakże skoro uznajemy, że ustawodawca w pełni intencjonalnie ograniczył stosowanie przepisów k.p.a. wyłącznie do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub decyzji o umorzeniu postępowania, to należy odrzucić przedmiotowe rozwiązanie. Takie stanowisko wyraził również WSA w Gliwicach, który wskazał, że: „Wniosek o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej nie stanowi podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a. i nie wszczyna postępowania administracyjnego”[22]. W konsekwencji jeśli żądanie jest na tyle niesprecyzowane, że nie można go zakwalifikować jako dotyczące udostępnienia informacji publicznej, to jedyną dopuszczalną formą odniesienia się podmiotu, do którego wniosek został złożony, jest – naszym zdaniem – zawiadomienie (powiadomienie) wnioskodawcy, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną. Podobne stanowisko wyrażono również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego[23], aczkolwiek w orzecznictwie podnosi się także, że jeżeli w ocenie organu wniosek nie został należycie sprecyzowany, to organ powinien wezwać skarżącego do jego sprecyzowania. Zdaniem WSA w Łodzi zobowiązują go bowiem do tego ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasada dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prowadzenia postępowania[24]

 

Idąc dalej, należy odnieść się do tych przypadków, gdy podmiot, do którego skierowano wniosek o informację publiczną, nie jest właściwym adresatem wniosku, tj. gdy wnioskodawca mylnie oznaczył organ będący w posiadaniu określonej informacji. Podobnie jak w sytuacji omawianej powyżej, jednym z możliwych rozwiązań jest zastosowanie – na zasadzie analogiae iuris – przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a konkretnie art. 65 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je on do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Jednakże – ponownie – stosowanie przepisów k.p.a. wydaje się wątpliwe z uwagi na treść art. 16 ust. 2 u.d.i.p. (odsyłającego do przepisów k.p.a. wyłącznie w ściśle określonym zakresie), a ponadto, jak zauważa doktryna, „to wnioskodawca składający wniosek jest niejako jego właścicielem i z uwagi na to jest jedynym podmiotem władnym decydować, do jakiego podmiotu chce skierować swój wniosek. Być może bowiem celem wnioskodawcy jest uzyskanie wiedzy o tym, czy organ-adresat wniosku posiada informacje w zakresie wskazanym we wniosku”[25]. W naszym przekonaniu należy zgodzić się ze wskazaną argumentacją, a w konsekwencji przyjąć konstatację, iż również w tym przypadku obowiązkiem adresata wniosku jest powiadomienie wnioskodawcy, iż organ nie posiada wnioskowanych informacji. Analogiczne wymaganie należałoby niewątpliwie odnieść do adresata wniosku również w takiej sytuacji, gdy po prostu nie posiada on informacji będących przedmiotem wniosku o udostępnienie[26].

 

Wreszcie powstaje pytanie o to, w jaki sposób powinien się zachować organ w odniesieniu do wniosku, którego przedmiotem jest wprawdzie określona informacja (będąca w posiadaniu adresata wniosku), lecz jest to informacja nieposiadająca „statusu” informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. nie stanowi ona informacji o charakterze publicznym[27]. Ponownie – brak w tym zakresie wyraźnej regulacji ustawowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ-adresat wniosku nie może (ze względu na brak wyraźnej podstawy prawnej) wydać decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, lecz powinien powiadomić wnioskodawcę o braku podstaw do udostępnienia żądanych danych wraz z uzasadnieniem takiej odmowy[28]. W myśl stanowiska wyrażonego przez NSA: „W sytuacji, gdy organ przyjmuje, iż wniosek o dostęp do informacji publicznej nie dotyczy informacji posiadającej walor informacji publicznej, wówczas organ nie powinien wydawać decyzji odmownej, a jedynie pisemnie powiadomić o tym wnioskodawcę”[29]. Tym samym również w tej ostatniej z omawianych sytuacji obowiązek adresata wniosku sprowadza się do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku udostępnienia żądanej informacji.

 

  1. Podsumowanie

 

Mając na uwadze powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej uregulowano w istocie trzy sposoby zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej – jej udostępnienie w „formie” czynności faktycznej (materialno-technicznej), wydanie przez adresata decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej oraz wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. W tych wszystkich pozostałych przypadkach, które nie doczekały się dotychczas wyraźnej regulacji ustawowej (wskazanych w pkt 4 niniejszego artykułu), w orzecznictwie i doktrynie pojawiły się spory dotyczące możliwości analogicznego zastosowania przepisów k.p.a. do obowiązku organów-adresatów wniosku (np. dotyczące możliwości stosowania art. 64 § 2 k.p.a). Wyrażamy jednakże stanowisko – znajdujące również podstawę w zaprezentowanym wyżej orzecznictwie – iż z uwagi na wyraźne ograniczenie możliwości stosowania na gruncie u.d.i.p. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do przypadków, o których mowa w art. 16 u.d.i.p., należy przyjąć, że zakończenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej powinno nastąpić w formie pisemnego powiadomienia adresata o przyczynach braku udostępnienia żądanych informacji.

 

        * Marcin Hotel: aplikant radcowski, doktorant w Katedrze Prawa Gospodarczego Prywatnego UJ; Tomasz Marek: aplikant adwokacki, doktorant w Katedrze Prawa Cywilnego UJ

 

 

Summary

 

The methods of termination of the proceedings to obtain public information

 

The access to the public information is commonly recognised as a fundamental element of democracy. The detailed principles of performing this rights were defined in the act on the access to public information.

The subject of this regulation are i.a. the methods of the termination of the proceedings to obtain public information. The legislator, however, decided not to introduce comprehensive regulations regarding this issue. In this article, the authors have have subsequently discussed the various possible methods of the termination of the procedure to obtain public information, with special attention being paid by the authors to those situations in which the method of reaction of the recipient of the request for public information does not stem directly from the provisions of the abovementioned act.

 

Key words: public information, proceedings, recipient, termination of the proceedings

Pojęcia kluczowe: informacja publiczna, postępowanie, adresat wniosku, zakończenie postępowania

 

[PRZYPISY]

 

[1] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), dalej jako: Konstytucja.

[2] H. Izdebski, Fundamenty współczesnych państw, Warszawa 2007, s. 220.

[3] Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), dalej jako: u.d.i.p.

[4] Wyrok WSA w Lublinie z 2.10.2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 278/14, Lexis.pl nr: 1119233.

[5] Por. wyrok WSA w Krakowie z 19.12.2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 366/14, Lexis.pl nr: 1180355.

[6] Wyrok WSA w Warszawie z 17.3.2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 176/08, Lexis.pl nr: 17608.

[7] Wyrok WSA w Krakowie z 7.10.2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 314/14, Lexis.pl nr: 1119298.

[8] B. Pietrzak, Decyzja odmawiająca dostępu do informacji publicznej, „Informacja w administracji publicznej” 2015, nr 1, s. 73.

[9] Ustawa z 5.8.2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 182 poz. 1228 ze zm.).

[10] Wyrok NSA z 10.1.2014 r., sygn. akt I OSK 2075/13, Lexis.pl nr: 776867.

[11] K. Wróblewska, Kolizja prawa do informacji publicznej oraz prawa do prywatności osób pełniących funkcje publiczne, „Informacja w administracji publicznej” 2015, nr 1, s. 40; P. Buława, Dostęp do informacji publicznej a ochrona niematerialnych praw osób trzecich na przykładzie Polski i Niemiec, „Monitor Prawniczy” 2015, nr 8, s. 48 i nast.

[12] Wyrok TK z 20.3.2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006, Nr 3, poz. 30.

[13] Ustawa z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej jako: u.z.n.k.

[14] Wyrok WSA w Lublinie z 2.10.2014 r., sygn. akt II SA/Lu 278/14, Lexis.pl nr: 1119233.

[15] Por. szczegółowe rozważania w zakresie jawności umów o zamówienia publiczne: M. Makowski, Jawność umów o zamówienia publicznezagadnienia wybrane, „Prawo zamówień publicznych ” 2011, nr 3, s. 39 i nast.

[16] Wyrok WSA w Krakowie z 17.7.2015 r., sygn. akt II SA/Kr 654/15, Lexis.pl nr: 435188.

[17] Wyrok WSA w Warszawie z 12.10.2012 r., sygn. akt II SA/WA 1483/12, Lexis.pl nr: 554594.

[18] Wyrok WSA w Poznaniu z 31.5.2011 r., sygn. akt II SA/Po 25/11, Lexis.pl nr: 435188.

[19] K. Kędzierska, Decyzja o umorzeniu postępowania w przypadku wycofania wniosku o udostępnienie administracji publicznej, „Informacja w administracji publicznej” 2015, nr 2, s. 61. 

[20] Ibidem.

[21] B. Pietrzak, Wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowana wniosku, „Informacja w administracji publicznej” 2015, nr 3, s. 53.

 

[22] Wyrok WSA w Gliwicach z 29.5.2014 r., sygn. akt IV SAB/GL 48/14, Lexis.pl nr: 962139.

[23] Wyrok NSA z 28.10.2009 r., sygn. akt I OSK 714/09, Lexis.pl nr: 211991.

[24] Wyrok WSA w Łodzi z 2.4.2015 r., sygn. akt IV SAB/Łd 21/15, Lexis.pl nr: 1271855.

[25] K. Kędzierska, Powiadomienie – sposób zakończenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, „Informacja w administracji publicznej” 2015, nr 2, s. 48. 

[26] Por. wyrok WSA w Krakowie z 7.10.2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 314/14, Lexis.pl nr: 1119298.

[27] Tematyka kwalifikacji określonych informacji jako publicznych jest niezwykle szeroka i jej dokładne omówienie wykraczałoby poza zakres przedmiotowy niniejszego artykułu. Stąd też por. w tym zakresie m.in. następujące opracowania: P. Trzaska, Prawo do informacji publicznej a dostęp do akt spraw dotyczących władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne w procesie karnym, „Monitor Prawniczy” 2002, nr 16, s. 78 i nast., M. Chmaj, [w:], Ustawa o dostępie do informacji publicznej – komentarz, red. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Warszawa 2010, s. 17 i nast.

[28] Wyrok WSA w Gdańsku z 5.6.2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13, Lexis.pl nr: 685839.

[29] Wyrok NSA z 16.6.2015 r., sygn. akt I OSK 1421/14, Lexis.pl nr: 685839.



 

Copyrights © 2016 - PALESTRA